Chyba dałam się uwieść konsumpcjonizmowi. Odnalezienie się w społeczeństwie mody, to nie najtrudniejsza sztuka, gdy ma się komputer, umiejętność zadawania pytań oraz poczucie estetyki.
Dobrze..? Źle..? Pracuję nad tym.
Niezaprzeczalny jest fakt, iż kultura masowa ma ogromny potencjał i jest morzem inspiracji.
Chyba to jest to czego szukam, czego oczekuję od sztuki.
Szerokie grono odbiorców.
Wyrazistość.
Subtelne manipulowanie ludzką świadomością.
Otoczenie anonimowych dla siebie ludzi estetycznymi przedmiotami, stworzonymi własnymi rękoma.
Życie w obecnym społeczeństwie skoncentrowane jest głównie wokół konsumpcji i demonstrowania towarów. Ludzie, różnią się od innych, ilością i rodzajami zakupowanych towarów. Świat reklamy sprawia, że nie umieją odróżnić potrzeb rzeczywistych od kreowanych. W ten sposób ludzie zostają zdominowani przez przedmioty.
Odczuwam fanatyczną przyjemność będąc zdominowaną przez przedmioty.
Świat reklamy pozwala na eksperymenty z formą, barwą, treścią- czyli tym, co artysta lubi najbardziej.
Wszelkie zakupy, ponieważ mają one zawsze jakieś znaczenie społeczne, mają także swój fetyszystyczny charakter. Ludzie kochają otaczać się przedmiotami.
Mimo maniakalnego brzmienia, uważam, że należy przeanalizować to zjawisko, aby móc się nazwać Twórcą.
Prawdziwym, nie pseudo: Do-epic-shit.
Kultura masowa. Minus. Czy tego chcemy czy nie, milionom ludzi podoba się właśnie to, co my uznaliśmy za niepowtarzalne odkrycie. Bycie oryginalnym w tej epoce jest niezwykle ciężkim do osiągnięcia celem.
Owszem, mnie to przytłacza. Czyni mnie to jednostką zbuntowaną.
Mogę sobie tu podać rękę z milionami innych zbuntowanych jednostek na tym globie.
Tak to działa.
Jeszcze jedno.
Czuje niesmak, obserwując zjawisko ‘poniżenia’ kultury masowej, jeśli można się tak wyrazić. Uważam, że w każdej dziedzinie sztuki istnieje pewna granica dobrego smaku, która nie powinna być przekroczona (niestety filozofia naszych czasów lub być może jej brak, pozwala dosłownie na wszystko, łącznie z przekraczaniem wszelakich granic).
Przykład. Mam pobłażliwy stosunek do kiczu. Toleruję go w niewielkiej ilości.
Niewprawny „twórca” potrafi z orgazmistycznego dzieła, uczynić tandetne obrzydlistwo, nawet nie widząc jakie czyni świętokradztwo. Lub wręcz popełnia jest z premedytacją, co jest bezczelnością.
Ale to już kwestia Gustu.
A ten na nieszczęście włada całym artystycznym uniwersum.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz